Brave Mom

Bijna alweer een jaar in Spanje wonend, kijken we terug op een verrassend jaar.

Vanuit ons huis zien we aan de voorkant de zee (en soms de kust van Afrika), aan de achterkant het  ’s avonds verlichte witte dorp en opzij de bergen. Beneden ons in het dal liggen de verspreide finca’s waardoor het niet eenzaam is maar wel echt platteland, zo tussen alle sinaasappelbomen en groentetuintjes. Een uitzicht zo midden in de natuur wat nog steeds niet verveelt.

Aan de ezel, de hagedissen op de muur, de hanengeluiden, de kikkers, de bellen van de berggeiten, de vogels en krekels  zijn we inmiddels gewend.

Ook het onweer met bliksemschichten in de bergen is niet meer zo eng als in het begin en wordt altijd gevolgd door nieuwe watervalletjes die van de bergen afstromen.

Ook de openingstijden van de bakker op zelfs zondag zijn logisch geworden want juist die dag verlangen we naar vers brood. En met de puur geperste olijfolie uit Andalucia erop natuurlijk want uit de supermarkt willen we die voortaan nooit meer.

Zelfs de maan, die je hier door de heldere luchten bijna altijd ziet, speelt een grote rol. Druiven snoeien doe je alleen als de maan afneemt en zelfs bij de kapper wordt er alleen bij de juiste maanstand een afspraak voor knippen gemaakt !

De vrijgevigheid van de mensen hier, is al veel geprezen en wordt nog elke dag gewaardeerd. Zomaar een bos bloemen onderweg van een vrouwtje die je niet kent, behalve natuurlijk van het groeten, en de zelfgemaakt Malagawijn van de druiven van de overbuurman.

Of de gevlochten minischoentjes die de man ons brengt nadat we zijn schoenen bewonderd hebben. Ook huisvlijt van touw en draad. Het vlechtwerk heeft hem een dag gekost!

Al met al, eigenlijk wat we hier zochten, hebben we ook gevonden.

Zelfs ‘s morgens, als we de auto zo parkeren waardoor een buurman luid toetert omdat hij er niet langs kan, raken we niet eens meer van streek. Het enige dat we zeggen:

“Laat Jesus maar even wachten”, en zelfs zijn naam vinden we al heel gewoon.

Maar wat blijft verbazen, zijn de vele fiesta’s. Altijd wordt er wel wat gevierd, vol tradities, eten, zang en dans.

Zo ook weer deze zondag waarbij de communiecantjes na de mis het dorp doorgaan, al zingend en met bloemblaadjes strooiend om op het dorpsplein voor de kerk bij de terrasjes weer te eindigen.

Andalucia leeft, Calvijn is al dood.