Brave Mom

Zoals je van Parijs niet genoeg kunt krijgen, zo zijn we weer voor een paar dagen naar Sevilla gegaan.

Vanwege de viering van de onafhankelijkhied van Andalucía was iedereen vrij en zag je de Spanjaard gekleed over straat gaan alsof avondkleding verplicht was.

Zijden pakjes met hoedjes en al voor de dames en een bijpassend kostuum er naast  lopend.

Dat men hier sowieso van mooie kleren houdt, is wel duidelijk als je alleen al de etalages in deze stad bekijkt.

Er zijn winkels met de mooiste babykleertjes en ook boetieks voor bruidsmode zijn hier volop te vinden.

Ook bestaan er zaken die alleen maar communiekleding verkopen waarin de meisjes tot bijna bruidjes worden omgetoverd en de jongetjes in uniformpjes worden gehesen alsof ze bij de marine werken.

In één straat lijkt het wel verplicht om  flamencojurken te verkopen want de één na de ander is er gevestigd en de winkels die gespecialiseerd zijn in waaiers zijn volop vertegenwoordigd.

Geen winkelketens van spijkerbroeken en luide muziek dus.

Door de stad rijden veel koetsen waar de koetsier je langs de bezienswaardigheden rijdt en zelf hebben we het paleis en de tuinen nog maar eens aangedaan.

De vele terrassen en de luidruchtige tapasbars in de avond horen zeker bij dit chique straatbeeld.

Als je vanaf Sevilla via de westkust naar het zuiden zakt, ligt op de grens van de Middellandse zee en de Atlantische oceaan de stad Tarifa. Deze stad is vooral bekend onder de windsurfers vanwege de eeuwig waaiende wind, de hoge golven en prachtige stranden waar wilde paarden lopen.

Het is dan ook kilometers lang dat je in het glooiend landschap overal windmolens ziet die electriciteit opwekken.

Aan de overkant van de zee  kun je zelfs de gebouwen van Marokko zien.

Dat Afrika niet ver van Spanje afligt, is wel gebleken toen we op de top van de berg bij ons dorp stonden en er een mobiel afging om te melden dat we op het Marokkaanse telefoonnetwerk zaten.

Een paar dagen cultuur heeft een mens af en toe nodig als hij in een rustig bergdorp woont.

Trouwens, kunst wordt in dit gezin niet echt gewaardeerd want als ik mijn Sevillana-dans thuis oefen, wordt er door de jongste Niño  gevraagd of ik weer zonodig wat kraakbeen moet wegwerken.

En als ik dan ook nog wat zangoefeningen doe, wordt de poes meteen gerustgesteld met de woorden:

“Wees maar niet bang hoor, Mussie. Zo klink jij ook als er iemand op jouw staartje trapt!”

Ja, Sevilla is af en toe broodnodig voor de cultuurliefhebber.