Brave Mom

Mei is de maand van de versierde kruizen. Elke week is een kruis, wat buiten  voor de kerk gezet is, met een andere kleur bloemen versierd. Ook op andere plekken in het dorp staan de bloemenkruizen.

Dit tesamen met mandjes met brood, zaden en vruchten.

Zo is er ook in mei, net buiten het dorp, een zondag voor alleen vrouwen die uitgebreid paella op houtvuur maken, de barbeques voor het vlees opstoken en natuurlijk de wijn en bier laten vloeien. Eten, drinken en kletsen; het kon dus ook een mannendag zijn.

Ook wordt er de communie van de kinderen gevierd en als ware bruidsmeisjes en –jonkertjes lopen zij over het plein na de kerk wat vol met familie en vrienden is gestroomd. Alle terrasjes zijn bezet en bijna iedereen kent elkaar in het dorp waar de oorspronkelijke vijf families in de afgelopen jaren heel wat nazaten hebben gekregen.

Dit verklaart ook dat als er een begrafenis is, het hele dorp erbij is.De vrouwen wonen de mis bij en de mannen  wachten buiten op het plein om met zijn allen de kist het dorp uit te dragen naar de begraafplaats. Voorop de familie met bloemen en hoe verder achterin de stoet, hoe minder verdriet en hoe meer uit plicht.

Aan het geluid van de kerkklokken die sneller slaan dan normaal, hoor je als er weer een dode in het dorp is zodat de mensen dan naar buiten lopen om te vragen wie het is. Binnen vierentwintig uur volgt dan de begrafenis.

De laatste zondag wordt de Heilige Fontein gevierd. Een vroege mis om half tien, het beeld van de Heilige Maagd wordt door het dorp gedragen  en de rest van de dag is het weer eten en barbequen in de bergen bij het dorp. Stoelen, tafels, manden en servies gaat allemaal mee. En natuurlijk ook de opa’s, oma’s en gitaren.

Men viert hier wat af!

Het is een bijzonder volk, de Andalusiers. Iedereen in het dorp is wel familie van elkaar en iedereen noem je “buren”.

Dat we hier welkom zijn, blijkt nog dagelijks. In de tuin staan kruidenplanten die een buurman kwam brengen toen ik de namen ervan aan hem vroeg. In de keuken hangt boven de bak met verse, rode, zoete aardappels een streng gevlochten knoflook wat in de bergen wordt verbouwd. Net als de met de hand gemaakte houten “masos”, een soort hamer waar gras mee platgeslagen wordt om er manden van te vlechten. Uren aan handenarbeid moet dit gekost hebben.

Allemaal cadeautjes van de buren.

Als voortaan de kerkklok snel slaat, moet ik ook maar gaan kijken want die kennen we vast ook!