Brave Mom

Eén mei is het feest van de arbeid.

Iedereen heeft vrij en in de bossen bij ons dorp gaan de dorpelingen met hun stoeltjes en picnicsets met elkaar de hele dag eten, praten en dansen.

Overal ruik je de barbeques en de grote paellapan van meer dan drie meter doorsnee waar op een houtvuur voor iedereen het eten wordt klaar gemaakt.

Ook de drankjes worden door de gemeente geschonken en de paardenliefhebbers hebben hun dieren onder de bomen gezet.

Zo staat er midden in het bos natuurlijk wel een tafel met heiligebeelden en symbolen bij.

Het is mij inmiddels duidelijk geworden dat er elke maand wel feesten zijn en alle tradities worden hier goed in ere gehouden. Binnenkort wordt vast “El dia de Holandesas” aangekondigd om te vieren dat wij hier al weer een jaar wonen.

Ook afgelopen drie mei was er het feest van de kruizen wat inhoudt dat de kruizen uit de kerk met bloemen worden versierd. In Cordoba zie je op straat niets anders dan overal bloemen.

De zon op zich maakt natuurlijk ook van elke dag een feest en de vriendelijkheid van de mensen zeker ook.

Zo klinken hier de hele dag de geluiden van de vogels, de hanen en kikkers afgewisseld door de ezel,de kudde geiten, jagende honden en binnenkort weer de krekels.

Zo midden in de natuur en op loopafstand van het dorpje, waar op weg naar de bakker een oud vrouwtje mij groette met:

“Dag mooi meisje!”

Met deze laatse regel stop ik dit verhaal dan ook onmiddelijk. Hopend dat de lezer  begrijpt dat dit over de schrijfster gaat want wanneer dat in Nederland nog tegen mij gezegd is, dat was vast nog vóórdat de koninginne- en bevrijdingsdag niet voortijdig werden  afgebroken.