Brave Mom

De flamenco bestaat uit zang, dans en gitaar en is dé dans van Andalucía. Het is een oude Spaans-Sevillaanse zigeunerdans en wordt hier, net als de salsa, veel in nachtclubs gedanst.

Zo ook bij ons op het dorpsplein bij feesten en al vanaf jongs af aan zie je de kleintjes naar les gaan op hun hoog gehakte schoentjes.

Zoals bij ons een kind als eerste zwemmen moet leren, zo is in dit dorp vol tradities dit de gewoonte.

Hier kwamen wij al snel achter toen wij op ons marktplein met een quick step en chachacha al snel het gevoel kregen dat we op de verkeerde plaats waren. Alsof we in zwemkleding een mis bijwoonden.

Op zoek dus naar een lerares die onze aangeboren schaatspassen zou omtoveren in passievolle dansbewegingen.

Na lang en overal vragen bleek er een uitstekende lerares in ons eigen dorp te zitten die de uitdaging wel aandurfde te gaan om een (Latijns-Amerikaanse) dame samen met mij dit bevalligs te leren.

Geweldig ! In een oude tot dansschool omgebouwde garage is het dus wekelijks feest.

Daar kom je er al snel achter dat je niet alleen met je voeten danst maar er een onderscheid tussen tenen en hakken, (met en zonder lawaai), verschillende handklappen, elegante arm- en vingerbewegingen, rokoptillerij en weet ik veel meer fraais belangrijk wordt.

Ik geloof dat het inderdaad waar is wat men zegt: het is één van de moeilijkste dansen zoveel als er tegelijk moet gebeuren.

Ook het ritme van handen en voeten kan op hetzelfde moment verschillend zijn.. Een grote coordinatieoefening dus.

En dan wordt bij dit alles nog verwacht dat je vol passie beweegt en tussendoor verleidelijke blikken werpt.

Al deze inspanningen moeten natuurlijk wel iets opleveren!

Na vele weken hebben we het hardoptelstadium  gepasseerd .

Een geweldige ervaring waarbij de rillingen over je rug  lopen als je de intensiteit van muziek en dans beleeft.

Maar goed, weer even pas op de plaats en overgaan naar de koekjestheorie.

Het is de vervelende gewoonte, die natuurlijk niemand herkent, dat als een een pak koekjes opengaat, er niet een paar worden opgegeten maar dan maar meteen alles moet verdwijnen. Eéntje is een Tantaluskwelling en daar houden wij gewoon niet van.

Zo is dit ook met het dansen en de oudste Nino (die in de leeftijd van uitgaan zit) wil de salsa onder de knie krijgen. Natuurljjk laat ik deze gelegenheid niet voorbij gaan want een ieder zal begrijpen dat je misschien maar één keer in je leven de kans krijgt om met een zoon de salsa in een klein Spaans dorpje te dansen.

Dus…ook de salsa  er maar bij en met de (overgehaalde) Engelse vrienden de garage maar weer in.

Onafgebroken wordt er  geoefend en de lerares heeft geen enkel medelijden meer gezien onze koude achtergrond.

Of het nu zo is dat ze talenten heeft ontdekt die ze verder wil ontwikkelen, of dat het met één les per week niet lukt, in ieder geval heeft ze ons groepje voor twee keer per week ingeroosterd.

Daar komen wij voorlopig dus niet meer onderuit.

Wat ze echter niet weet, is dat we het einde van de les halen omdat we onszelf een beloning in het vooruitzicht hebben gesteld. Altijd naar de tapasbar om de hoek waar we de verloren caloriën meteen maar aanzuiveren.

Al met al heel leerzaam.

En is het niet dat we dansen leren, voor ons Spaans is het goed want er is geen woord Engels bij.