Brave Mom

De meeste mensen noemen zichzelf ruimdenkend en geven de titel ” kortzichtig" graag aan een ander.

Inderdaad zou ik een voetbalwedstrijd tussen twee Europese landen nou niet bepaald in een Nederlands dorpscafé gaan bekijken. Trouwens, de sport interesseert me al helemaal niet.

Toch gingen we hier met de hele familie naar toe waar we tussen de lokalen meteen Spaanse leuzes leerden roepen die ik in het Nederlands voor U niet graag zou vertalen.

Dit al om de sfeer hier eens mee te maken en om me eens te onttrekken aan het vermoeden dat ook ik me in Nederland wel heel erg beperkte tot een bepaald milieu.

Elke zaterdag naar dezelfde Albert Heijn met dezelfde gelijksoortig geklede mensen die je heel joviaal vragen hoe het met je gaat en die je ziet denken: "Antwoord alsjeblieft niet want mijn ijs smelt!"

De code die men met zijn auto en accent uitstraalt en je, na natuurlijk eerst goedgekeurd te zijn door de ballotagecommisie, op de ledenlijst plaatst van de "soort-zoekt-soort-clubs".

Daarom houd ik misschien nu al zo veel van het Spaanse leven omdat in de dorpen iedereen met elkaar omgaat en op dezelfde plaatsen komt.

Jong of oud, rijker of armer maar op de markt voor de kerk danst men allemáál op het feest van de Heilige Dyonisio.

Ook de burgemeester, die ons als nieuwe bewoners meteen de hand schudde en ons welkom kuste.

Dat was wel even wat anders dan onze plaatselijke wandeltocht in Nederland waar de notabelen op een aparte tribune zitten om naar het voetvolk te kijken die hun medaille met de tien kilometer proberen te verdienen.

Eindelijk iets losser mijn milieutje uit om met verbazing en groot plezier hier het leven te vieren.

Ook  in onze tuin groeien immers de mandarijnen en sinaasappels samen aan één boom omdat er geënt is.

Mocht U nu toch dit met een minzaam lachje lezen, dan heet ik U van harte welkom hier want kapsones maken bij de Andaluciërs totaal geen indruk.

De zon schijnt hier voor iedereen en dat schijnt normaal te zijn.