Brave Mom

Het geven en delen van al wat hier op het land verbouwd wordt, blijft maar doorgaan.

Weer een zak fruit, sla en uitjes aan het hek als we terugkomen bij ons huis en we moeten inmiddels gaan oppassen dat we geen vitaminevergiftiging krijgen door de vele sinaasappels die we persen.

Als een buurman een nieuwe electrische zaag heeft gekocht, vertelt hij dan ook meteen dat we die bij hem kunnen lenen als het nodig is.

De Andalusische gastvrijheid is ongekend en schijnt in de volksaard mede door het regime van Generaal Franco te komen.

Een cultuur van delen!

Toen in 1975  Spanje een democratie werd, werd het lezen en schrijven pas voor iedereen.

Nog steeds valt mij op dat als men iets vragen wil, het woord vaak tot één van de kinderen gericht wordt.

Werklieden voor klusjes in huis gaan er gewoon vanuit dat ik geen Spaans spreek en bespreken met de kinderen waar het isolatiemateriaal moet komen.

Diep beledigd natuurlijk moet ik even vermelden dat dit totaal onterecht is tenzij het vragen zijn over computergebruik .

Nog maar twintig jaar geleden waren in dit arme dorp nog maar drie auto’s en geen water in de dorpshuizen.

Nog steeds halen de bewoners water bij de dorpsfontein en zelfs de restaurantjes aan het plein vullen hun flessen.

Aangezien wij zelf een waterbron in de tuin hebben en ons water van honderdentwintig meter diep omhoog pompen, hebben wij een test laten doen of dit ook drinkbaar is.

De man uit Marbella die ons filters enzovoorts had willen verkopen, moest absoluut niet lachen toen wij hem vertelden dat we het testwater uit de fles met ons kraanwater hadden verwisseld.

Ons eigen water was schoner dan uit de supermarkt.

Toch vullen wij ook bij de dorpsbron wat rechtstreeks uit de bergen komt om zo lekkere ‘bergkoffie’ te kunnen zetten.

Maar misschien meer vanwege de romantiek dan dat het nodig is.

Op het dorpsplein wordt er nog meer gedeeld, namelijk de kinderen.

Niemand heeft oppas nodig, iedereen let op elkaars kinderen in het dorp.

Dit klinkt ook logisch als je bedenkt dat de families hier ook allemaal bij elkaar blijven wonen en opa’s , oma’s  en buren ook voor de kinderen zorgen.

Een buitenlander is hier al iemand die van een dorp verderop komt.

De meeste mensen hebben hier ook geen alcohol in huis en nemen hun vrienden liever mee naar een bar om iets te drinken dan dat ze thuis iets schenken. Gastvrij wordt er dan voor ze betaald.

De dag door moeders wordt meestal gestart met een ontbijt buiten de deur nadat de kinderen op school zijn gebracht. Een continurooster is hier normaal en ze begrijpen dan ook niet dat wij kinderen tussen de middag naar huis halen voor de lunch.

En nu het toch weer over eten gaat, ons favoriete onderwerp, de lunch is volwaardig aan ons avondeten. Een complete warme maaltijd om een uur of twee.

s’Avonds is om negen uur aan tafel gaan gewoon en de kinderen gaan hier dan ook laat naar bed.

En natuurlijk de tapas tussendoor als overbrugging tussen de twee maaltijden.

Veel winkels zijn tussen half twee en vijf uur gesloten en tot tien uur s’avonds is alles open wat erg makkelijk is.

Maar wat mij hier elke keer weer doet verbazen, is het niet voortdurend berekend zijn .

De paardrijlessen van een uur, lopen vaak genoeg uit. Twee uur kan ook gebeuren en wordt niet in rekening gebracht.

En in het churrorestaurantje zeggen niet wij: ”Laat de rest van het geld  maar zitten” maar de eigenaar zelf rondt het bedrag af ten voordelen van ons.

Helpen en gastvrijheid is hier normaal en van een verborgen agenda hebben ze nog nooit gehoord.