Brave Mom

Op een gewone zaterdag na een bezoek aan de bakker en het postkantoor in het dorp, lopen we terug naar ons huis.

De buren hebben langs de weg een aantal stoelen en tafels buiten gezet en vieren feest.

Geen verjaardag, geen nationale feestdag maar gewoon omdat het zaterdag is,is het antwoord als ik er naar vraag.

Natuurlijk wordt ook mij meteen een glas in de hand gedrukt waarop ik automatisch antwoord dat ik geen tijd heb want we moeten nog schoonmaken voor het bezoek vanavond komt..

Dit wordt niet zomaar geaccepteerd en zeker ook niet begrepen. Het werk wacht immers wel.

Zo besefte ik hoe ik een product van de Nederlandse cultuur en opvoeding ben want inderdaad, het werk wacht maar het gezellige feestje is misschien morgen weer weg.

Gauw de boodschappen in huis gezet, de boel de boel gelaten en terug naar onze Spaanse vrienden.

Juist op dit vroege uur wijn en natuurlijk de kaas van geit, koe en schaap erbij.

Calvijn moet wat meer leren buiten spelen!

Daar zat ik in de zon tussen de fruitbomen en bedankte in gedachte dat ik toch wel erg veel leer van deze mensen.

Matteo had een gigantische paëllapan op een houtvuur gezet waar de olijfolie (honderduizend soorten hier) in verhit werd en de verse uien, paprika en stukken kip in verwarmd werden. Daarna kwamen de verse gamba’s en inktvis erbij. Tenslotte werd er nog wat saffraan voor de gele kleur aan toegevoegd met de droge korrels rijst die er gewoon doorheengestrooid werden. Het rook heerlijk.

Steeds kwamen er meer mensen bij, onder andere collega’s van zijn werk, en ook de hele familie was compleet. Opa was zelfs een bos stro aan het platslaan met een houten hamer en liet zien wat een prachtige omhulsels voor flessen hij er van maakt. Ook ons hondenbeest had het er erg naar zijn zin en werd vergezeld door nog twee geadopteerde zwervers.

Wat een rijkdom als mensen zo kunnen leven, genieten en delen!

Ook een auto stopte om even te groeten en de inhoud was niet te verleiden om uit te stappen. Weer werd met verbazing gereageerd want welk excuus kun je nu hebben om niet bij dit moment stil te staan en te gaan eten en feesten?

Het bleek een Engelse vrouw te zijn die in het houten huis verderop woont en een drukke baan als camaravrouw in London heeft zodat we haar nog niet eerder gezien hebben.

Maar we moesten wel gauw bij haar een wijntje komen drinken want veel te leuk om weer eens engels te praten.

Natuurlijk bedankten we haar meteen en meldden dat we graag kwamen.

Uiteindelijk heb ik hier iets geleerd.

Werk wacht inderdaad en hartelijkheid en vriendschap die zomaar op je pad langs komen, moet je koesteren in plaats van afwijzen. Want wat is uiteindelijk een mooi verbouwd huis zonder de gezelligheid en warmte van de mensen waar je tussen woont?
En ben ik dan nog steeds geloofwaardig als ik hier schrijf dat gisteren twee keer op de dag "hola" werd geroepen?

De eerste keer omdat een grote zak mandarijnen werd gebracht door een dorpeling die we maar persen zoveel als het was en de tweede keer toen minstens vijf kilo walnoten aan het hek werden afgegeven. 

Nee, spijt van ons besluit om hier te gaan wonen, heb ik nog steeds niet.

Maar dat ik behalve de Spaanse taal hier nog zo veel meer zou leren, had ik niet kunnen inschatten.

De Fransen noemen het: "Savoir vivre".

Ik hoop dat het aan mijn eigen Nederlands ligt dat ik niet op een zelfde gezegde in mijn moedertaal kan komen.

Wel ken ik de uitdrukkingen :"Arbeid adelt, ledigheid is des duivels oorkussen en zuinigheid met vlijt…"