Brave Mom

Sevilla is de artistieke en financiële hoofdstad van Zuid-Spanje en Andalucia.

Steeds meer komt de stad in trek bij toeristen en zo hebben wij voor een paar dagen een hotel geboekt om deze te bezoeken.

Het ligt op ongeveer tweehonderd kilometer vanaf ons witte dorpje. De tocht gaat dwars door de bergen waar je eerst Ronda tegenkomt dat bekend staat vanwege zijn Puente Nuevo, oftewel de brug die over een immens diepe kloof gaat, Het is een druk bezocht toeristenstadje met een Romeinse, Islamitische en katholieke geschiedenis.

Sevilla is indrukwekkend met zijn prachtige, oude straatjes die oorspronkelijk de Joodse wijk vormden, de arena waar nog steeds het stierenvechten wordt bezocht en de rijk aan kunst zijnde kathedraal La Giralda.

Ook het paleis en musea zijn een bezoek waard.

Met de vele koetsjes die door het oude stadscentrum rijden, doet het niet veel onder voor  Parijs maar dan op zijn Spaans.

Overal cafétjes en terrasjes waar je onder sinaasappelbomen, ook in de winter, buiten zit en je naar de Spaanse architectuur kunt kijken.

Prachtig maar toch…

Ik begreep niet, hoewel we het uitstekend naar ons zin hadden, waarom ik niet zó onder de indruk was.

Iedereen die in Sevilla was geweest, deed mij verwachten dat ik toch  minstens lyrisch moest zijn.

Tijdens de koffie bij Starbucks, die ik zonder stop voor koffie en muffin niet kan passeren, kwam ik er achter wat er met mij aan de hand was.

Ineens begreep ik het.

Dit zie ik inmiddels elke dag. Dit is waar we wonen!

Bijna dagelijks is er de zon. Overal zie je de sinaasappels en Spaanse  huizen. Ook in ons dorp heb je mozaiekbestrating en een kerkje uit het jaar twaalfhonderd.

Dit is ons Spanje waar we al een deel verspaansd zijn. En dan ook nog in die mate dat we mopperen als het een dag veertien graden is en we al lang vergeten, als we plannen voor het weekend maken, dat de regen roet in het eten kan gooien.

Het karaktervolle Sevilla wat door mijn ogen niet eens meer tenvolle gewaardeerd  wordt omdat iedere stad toch in de bergen ligt?

Ik bekeek de stad niet meer vanuit mijn Nederlandse raam waar je buiten niemand ziet klimmen als hij boodschappen doet en meestal een regenjas draagt, maar vanuit mijn inmiddels zo gewende ogen aan het Spaanse landschap en zijn steden.

Daarom had de Spanjaard uit ons dorp verbaasd gereageerd toen we vertelden zelfs te overnachten in Sevilla.

Volgens hem is de stad wel aardig maar nou ook weer niet zo heel speciaal.

En dit terwijl Sevialla tot culturele hoofdstad van Europa is uitgeroepen en op de lijst van meest romantische steden ter wereld op nummer vijf staat!

Ik denk dat ik mezelf binnenkort maar  gauw weer eens op strafkamp naar Nederland moet sturen want hier krijg ik het Spaans benauwd van.