Brave Mom

Vandaag zijn na twaalf weken de werkmannen vertrokken en is het huis van binnen practisch klaar.

Nog enkele kleine dingen, wat afschilderen en schoonmaken en zo zal over enkele dagen de verhuiswagen met spullen uit Nederland aankomen.

Het vreemde is dat geen van allen hier iets echt gemist heeft wat wijst op het feit dat een mens zich met veel te veel spullen omringt.

Ook het mooie weer en buitenleven doet je minder naar materiele zaken verlangen. Het hol en zijn bewoner is kennelijk met andere, belangrijkere dingen bezig behalve dat het wel aangenaam en schoon moet zijn.

Alle ontberingen van geen water, geen electra en geen telefoon lijken nu al wat langer geleden en worden op slag vergeten als je s’morgens wakker wordt en in de stralende zon in de verte de Middellandse Zee ziet liggen.

Bij helder weer kun je zelfs de kust van Afrika aan de overkant waarnemen.

Als je dan ook nog een ontbijt met sinaasappelsap uit eigen tuin hebt, dan ben je het vele werk en opofferingen acuut vergeten. Ook is er bij geen van ons een moment van heimwee geweest en we hebben het hier allemaal prima naar ons zin.

Omdat je volledig uit de sleur bent getreden, lijken de paar maanden dat we hier nog maar zijn veel langer.

Steeds weer nieuwe ervaringen, zowel groot als klein.

Via de bakker met zijn verse brood naar school en via ons koffieterrasje aan het strand met palmbomen weer terug naar de werkplaats.

Althans, vanaf vandaag redelijk ons huis te noemen.

Ook is één van de geliefde bezigheden geworden om wat boodschappen in een volkswijk in Marbella te halen waar je voor twee euro koffie en een ontbijtje eet wat uit warme toast en een schaaltje tomatenpurée en olijfolie bestaat wat hier door velen gegeten wordt.

Zo leren we langzamerhand de plekken ontdekken en kijken daar graag naar de echte Spaanse bevolking.

Ach en als ik dan thuis gekomen  wat mandarijnen pluk en weer “hola” hoor roepen dan is dat omdat er weer een dorpeling ons een grote zak cyramolla’s komt brengen.

Overigens voor mij een onbekende vrucht die wat op artisjokken lijkt maar zalig zoet van binnen is.

En wat ik inmiddels ook geleerd heb, net als een wijnkenner je vierkant uitlacht als je denkt dat een druif een druif is, zo zijn er vele verschillende sinaasappel- en mandarijnenrassen.

Van mierzoete kleine sinaasappeltjes en sterk geurende clementines in onze tuin tot de soorten die we al enige weken op het land van de buren mogen plukken die al veel eerder rijp waren.

Zo eet je hier dus twee keer per jaar enkele weken lang deze van groen tot oranje appeltjes.

Uiteindelijk zijn we hier voor deze laatste alinea’s heengegaan maar toch heeft het verbouwen van een huis en ontwerpen naar eigen idee zeker ook wat.

En  niet te vergeten, je leert vloeiend de Spaanse bouwvaktaal kennen.

Nu voor de verandering maar weer eens in het woordenboek opzoeken hoe ik moet vragen waar een goede kapper zit!