Brave Mom

Alles is anders, niet alleen het weer, de mensen maar ook de dieren.

Zo hebben de honden hier een ander leven dan bij ons en zijn er veelal straathonden die nauwelijks worden uitgelaten of zelfs aan de ketting in de zon liggen.

Als Nederlandse hond zou het woord emigratie zeker niet in je opkomen. Met en zonder hondenpaspoort. Ook de vele magere scharminkels zonder baas zou je hier wat beters gunnen. Regelmatig zie je dan ook een dood dier ergens liggen. Ook verbaas je je over de  vele jonge katjes op straat die nooit een huis zullen vinden.

Zelfs de geuren en geluiden zijn niet hetzelfde als in Nederland.

Als je s’avonds na het harde werken eindelijk in de tuin zit, kan het bergconcert van honden en katten beginnen. De arme krekels worden dan van hun plaats verstoten en zorgen dan slechts voor de typische achtergrondmuziek in de pauze van dit theaterspektakel. Het stuk wat hun collega’s spelen heet: “Huilende wolven in de bergen”.

Nee, dan geef ik soms de voorkeur aan onze huisdieren die zich s’avonds op de muur rond de lamp scharen: de hagedissen.  Zij bewegen zich sierlijk over de muur en op de kop onder de dakgoot met hun wijduitgespreide handjes. Mooi en onhoorbaar. Precies wat je nodig hebt na een dag vol geluid van drilboor en in de container werpend puin om onze finca naar ónze maatstaven bewoonbaar te krijgen. Althans, als de buurman niet luid meezingt met zijn Spaanse muziek.

Zelfs de schorpioenen en slangen in de tuin begin je sympathiek te vinden.

Ook op de zaterdagavond hoor je de families die bij elkaar komen om veel te praten en te eten. Opa’s, oma’s, kinderen, nichtjes enzovoort. Niemand die het systeem van bejaardenhuizen kent zoals wij.

Mét en zonder tanden, maar bijelkaar komen zullen ze.

Alhoewel je door de mengeling van de vele geluiden zou denken dat iedereen dicht op elkaar woont, is dit niet zo. Door de bergen rondom is er een voor mij onbekende akoestiek in deze concertzaal . Zelfs op het plein in het dorp, wat een echt hart vormt waar het leven omheen draait, klinken de stemmen en kerkklok anders.

Een grappig detail is dat als om elf uur zondagmorgen de mis begint, de klokken eerst een paar minuten vriendelijk luiden. Maar als het dan bijna elf uur is, klinken ze snel en nog bozer achter elkaar. Opschieten geblazen! Of je wil of niet. Eveneens mét en zonder tanden.

Ook dáár zal weer een concert gegeven worden, het geluid van vertraagde zang, het in en uit geschuifel van te laat komen kerkgangers en zich vervelende kleintjes die naar buiten gaan. De prekende pastor zelf hoopt dat de rinkelende collecteschaal het hardst zal klinken.

Het is waar, van het concert des levens, krijgt niemand het program.

Anders weet ik niet of ik hier een kaartje voor gekocht zou hebben.

Welnee, sterker nog,  ik moest natuurlijk weer meteen een jaarabonnement!