Brave Mom

Vannacht is mijn naam geboren. Net uit het ei: “bravemom.com”.

Dappere moeder! Niet moedig omdat ik drie kinderen allemaal een jaar lang borstvoeding heb gegeven, niet omdat ik vandaag (00.15 uur is dus vandaag) naar Spanje vertrek maar omdat ik met mijn verhaal het internet opga. Alhoewel, voorlopig nog  anoniem want zo moedig hoef ik nou ook weer niet.

Daar gaan we dan. Na jaren aan de buis gekluisterd gezeten te hebben bij de emigratieprogramma’s, zijn onze koffers dichtgeritst.

Een grote Groningse man van 50, ik de moeder van net 40 (typefoutje) en drie kinderen waarvan er één net puber af is omdat hij voor zijn eindexamen geslaagd is.

Als ik mezelf dan tóch dapper vind (en natuurlijk weer onherkenbaar kan blijven) kan ik hier eigenlijk ook best melden dat bij het horen van zijn prachtige eindlijst ik heel even stiekem dacht: een jaar doubleren zou wat mij betreft gemogen hebben want én emigreren én een langzaam startend leegnestsyndroom tegelijk is wel heel veel van het goede.

Maar goed. Manlief is gisteren met een bolstaande auto in alle vroegte vertrokken. Potten, pannen, een heggeschaar en allerlei ander huisraad om daar de eerste maand te overleven. Zelf blijven wij nog twee dagen achter om de resten van het huis in te pakken en te boenen en poetsen.

Maar vandaag, na het slapen in deze middernacht dan, zullen wij op Schiphol als één van de weinigen het toestel instappen zonder vacantielectuur in de koffer en mooie strandkleding.

Wel zullen we ook op Malaga landen om daarna door onze Grote Groninger afgehaald te worden om  naar één van de “pueblos blancos” te worden gebracht waar Andalucia zo bekend door is.

Daar ligt ons huis. Zonder straatnaam omdat het net buiten het dorp  in de campo ligt. Maar om dit toch goed te maken heeft het huis zelf wel een naam: Finca Santa Ana, met een Mariabeeldje achter een smeedijzeren deurtje in de zuil van ons toegangshek.

Daarom ontvangen wij als nieuwe kopers van dit oude Spaanse huis drie sleutels: het huis, het hek en Maria. Daar gaan we onze mooie villa verruilen voor een nog op te knappen huis waar we lopend naar de bakker in het witte dorp kunnen gaan. Maar wel met een oude buitenkeuken met broodoven. Evenals een ommuurde tuin met fruitbomen en zicht op de bergen en zelfs een stukje van de zee in de verte.

Daar zal onze Grote Groninger s’avonds moeten barbequen maar voordat dat echt zover is, heb ik al vele bouwmarkten met GG bezocht. Je moet er wel eerst wat voor over hebben om weer terug bij af te mogen zijn.

Misschien waren alle emigratieprogramma’s toch niet zo goed en had ik beter naar “Gooise vrouwen” kunnen zappen. Wie zal het zeggen? Het antwoord komt gelukkig pas op zijn spaans “mañana”.